Stijging aantal Nederlandse miljardairs

succesDe groei van het aantal miljardairs in Nederland is gestegen van 20 in 2013 tot 25 in 2014. Samen bezitten ze 63 miljard euro (2013: 41 miljard) volgens het rapport van Wealth-X en UBS. Ter vergelijking volgens de miljoenennota 2015 zijn de totale belastinginkomsten 237 miljard.

De groei van de ongelijkheid is niet alleen in NL maar ook wereldwijd toegenomen volgens dit rapport.  Tussen juli 2013 en juni 2014 is het aantal miljardairs toegenomen met  7% tot 2.325. Zij bezitten samen 5.690 miljard
euro. Europa is met 775 het werelddeel met de meeste miljardairs. Als land voert de VS de lijst aan.

Wanneer deze miljardairs samenwerken kunnen zij met hun vermogen iedere regeringsleider voor hun karretje spannen. Onafhankelijke naties kunnen zij opkopen en regeringsbeleid van democratisch gekozen regeringen moeiteloos beïnvloeden.

VS lost daklozenprobleem op met geven van woningen

huisDe aanpak in de VS staat haaks op de Nederlandse: geef daklozen een woning in plaats van opvang en psychologische hulp. In de praktijk levert dit juist een enorme kostenbesparing op, ook al lijkt deze oplossing tegenstrijdig.

In 2005 de Amerikaanse staat Utah wilde chronische dakloosheid bestrijden. De staat had ongeveer 2000 chronische daklozen, waarvan de meeste psychische of verslavingsproblemen of beide hadden. De gangbare aanpak was om de mensen “klaar” te maken om te gaan wonen: eerst werden ze ondergebracht in opvangtehuizen waarbij ze begeleiding kregen. Alleen wanneer ze vooruitgang boekten kregen ze de kans op een permanente woning. Utah begon met een nieuwe aanpak die ze ‘ Housing First” noemden, dit begon met het eerst geven van woningen aan de daklozen.

Het lijkt smijten met overheidsgeld door aan daklozen met psychische problemen de sleutels van een nieuw onderkomen te geven. In de praktijk bleek Housing First op termijn juist een besparing op te leveren. De kosten van de opvang en zorg van daklozen zijn hoog. Denk aan de kosten van de opvanghuizen, noodopvang, politie en ambulance diensten en het stapelt zich op. Volgens de traditionele aanpak bedragen de gemiddelde kosten van Salt Lake City per dakloze meer dan 20.000 dollar per jaar. De kosten voor permanente huisvesting kost de staat slechts 8.000 dollar inclusief begeleiding.

Housing First is meer effectief doordat mensen in een stabiele omgeving zoals die van hun eigen woning beter begeleid kunnen worden en zich er zelf beter bij voelen.

Het grootste deel van de daklozen zijn echter slachtoffers van het economische systeem of familiale probleemsituaties en zijn dakloos voor een kortere periode. Ook voor deze groep is de beste aanpak hen zo snel mogelijk een huis bezorgen.

Het is opvallend dat een conservatieve staat als Utah gekozen heeft voor een “zachte” aanpak als het geven van woningen aan daklozen. De aanpak werkt en bespaart veel geld. Steeds meer steden in de VS passen deze methode met succes toe.

Het succes van Housing First bewijst dat een andere aanpak kan werken: wat lijkt als het weggeven van geld is feitelijk een verstandige investering.
(Bron: de New Yorker)

Werkloosheid bijna twee maal groter dan beweerd

30erjarenEr zijn tal van definities over werkloosheid in gebruik. Het CBS komt volgens de door dit instituut gehanteerde definitie per juni 2014 op 673.000 werklozen.
Een ander overzicht (Arbeidsmarktpositie) laat het zelfde CBS echter zien dat 1.217.000 mensen op zoek zijn naar een baan.

Dat zelfde overzicht laat zien dat de werkzame beroepsbevolking (dat zijn mensen tussen 15 en 65 jaar, die tenminste twaalf uur per week werken) bijna 7.191.000 mensen is.

Het CBS meldt onder ieder persbericht over werkloosheid:
De officiële werkloosheid in Nederland is het cijfer van de werkloze beroepsbevolking. Dat zijn alle personen van 15 tot 64 jaar zonder werk (of met werk voor minder dan twaalf uur per week), die actief op zoek zijn naar betaald werk voor twaalf uur of meer per week en daarvoor beschikbaar zijn.
Toch komt het CBS in deze persberichten steeds tot andere bedragen dan de 1.217.000 mensen zoals hierboven genoemd.

Commentaar
Afhankelijk van hoe de pet van het CBS staat, hetzij naar rechts zoals nu of naar links zoals eventjes in de vorige eeuw, wordt de werkloosheid gepresenteerd. En 673.000 werklozen klinkt natuurlijk veel positiever dan 1.217.000 die op zoek zijn naar werk.

Aantal klanten voedselbanken neemt nog steeds toe

aardbeienUtrecht – Op zaterdag 30 augustus 2014 is op de algemene ledenvergadering van de Vereniging van Nederlandse Voedselbanken gepeild onder de leden hoe de klantenaantallen zich ontwikkelen. De aanwezige voedselbanken (meer dan de helft van het totale aantal van 154) hebben in de peiling aangegeven te verwachten dat het aantal klanten in 2014 nog steeds zal toenemen. De groei neemt naar verwachting wel minder hard toe dan in 2013.
(Bron: Voedselbanken Nederland)

Commentaar
Ondanks de mooi-weer verhalen die Rutte 2 rondstrooit groeit het aantal mensen die een beroep doen op voedselhulp in ons land nog steeds! Gelukkig voor deze regering kan de aandacht verlegd worden naar het buitenland (zie 17 meest gebruikte politieke streken), zoals problemen in Oekraïne en Irak.

Rob Vellekoop

 

 

17 meest gebruikte politieke streken

poltiekZelfs wanneer harde feiten worden gepubliceerd dan is dit nog geen garantie dat deze informatie door anderen wordt opgepikt, dankzij het gebruik van desinformatie-technieken in de politiek. Hieronder staan er 17.
Herken hoe ze gebruikt worden door onze bekende politici.

17 meest gebruikte manieren van desinformatie door politici

1. Zwijg als het graf. Doe alsof je gek bent.
Ongeacht wat je weet, ga niet in discussie, zeker niet wanneer je een BNer bent of een politicus. Dat wat niet gepubliceerd wordt, is niet gebeurd en dan hoef je er ook niet op te reageren.

2. Doe ongelovig en beledigd.
Voorkom discussie over hoofdzaken, maar focus je juist in plaats daarvan op bijzaken. Deze bijzaken kan je dan weer gebruiken om te laten zien dat de hoofdzaak niet klopt.

3. Creëer een geringschattend gerucht.
Vermijd discussie over onderwerpen door alle aanvallen als geruchten en wilde beschuldigingen af te doen. Deze methode werkt bijzonder goed wanneer de pers stil en volgzaam is zoals in NL, omdat het publiek uitsluitend kennis kan nemen van de feiten door aantoonbare geruchten. Doe het bijvoorbeeld af als een gerucht dat via het internet verspreid is.

4. Maak je tegenstander verdacht met een label
Vermorzel je tegenstander door hem te bestempelen als ‘links’, ‘communist’, ‘terrorist’, ‘extremist’, ‘fundatamentalist’, ‘religieuze fanaticus’, ‘racist’ of ‘seksueel gestoorde’, enzovoort. Dit zal er voor zorgen dat men afstand neemt uit angst om hetzelfde label opgeplakt te krijgen.

5. Sla toe en trek je terug.
In elk publiek forum, lanceer een korte aanval op je tegenstander en trek je terug voordat een antwoord gegeven kon worden, of ontken simpelweg elk antwoord. Dus beschuldig of val aan en ga daarna iedere discussie uit de weg.

6. Trek motieven in twijfel.
Betwist of trek ieder feit in twijfel zodat hiermee gesuggereerd wordt dat de tegenstander werkt met een verborgen agenda. Hierdoor wordt de tegenstander in de verdediging gedrongen en discussie voorkomen.

7. Hou je dom.
Maakt niet uit met welk bewijs of logisch argument de tegenstander op de proppen komt: vermijd iedere discussie behalve wanneer je een punt kan  scoren.

8. Trek de zaak uit zijn verband en blaas het op.
Schilder de gebeurtenis af als te complex om op te lossen. Haal er allerlei zaken bij die niets met de oorspronkelijke gebeurtenis te maken hebben, zodat mensen die de zaak volgen sneller hun interesse zullen verliezen. Dit voorkomt dat de politicus de werkelijke gang van zaken moet openbaren. (denk aan Oekraine)

9. Alice in Wonderland logica.
Vermijd ingewikkelde discussies of redeneringen en presenteer boerenlogica.

10. Laat getuigen en bewijzen verdwijnen.
Wanneer het niet bestaat is het geen feit en hoeft er ook niets bewezen te worden of ontkend.

11. Verander van onderwerp.
Ga niet op vragen of stellingen in, maar kies een ander onderwerp.

12. Irriteer tegenstanders en lok hun boosheid uit
Verleid tegenstanders tot emotionele reacties zodat ze zichzelf belachelijk maken en hun argumenten minder rationeel kloppend worden. Hiermee kunnen vervelende discussies vermeden worden en kunnen de tegenstanders gepakt worden op hun zogenaamde ‘overgevoeligheid voor kritiek’.

13. Ontken gepresenteerde feiten en eis onmogelijk bewijs.
Ongeacht de feiten of argumenten die de tegenstander presenteert suggereer dat het niet relevant is en eis bewijs waarmee de tegenstander onmogelijk kan komen.

14. Vals bewijs.
Wanneer mogelijk kom met nieuwe feiten of waarheden bedoeld om de feiten van de tegenstander te neutraliseren of te ontkennen.

15. Maak een nieuwe waarheid.
Kom op de proppen met eigen experts, schrijvers, groepen of leiders of beinvloed bestaande die bereid zijn om met nieuw onderzoek of bewijzen te komen in jouw voordeel. Hiermee bombardeer je jezelf tot autoriteit in de kwestie.

16. Leid de aandacht af.
Wanneer de focus te veel ligt op zaken die niet de politieke voorkeur hebben (denk aan de armoede-kwestie in NL) en de media aandacht te veel hier naar uit gaat maak grotere kwesties of blaas deze buiten proporties op om de aandacht af te leiden.

17. Leg critici het zwijgen op.
Dit kan door middel van de dood, arrestatie en gevangenschap, afpersing of aantasting van de goede naam door publicatie van persoonlijke informatie, richt hen financieel of emotioneel te gronde,  of beschadig hun gezondheid.

29 augustus bijeenkomst experiment basisinkomen Groningen

Onderzoek basisinkomen

MIES zou je als zo’n social lab kunnen zien. MIES wil experimenteren met nieuwe, veelbelovende concepten in economie en samenleving. Omdat ze denken dat er wat dingen anders kunnen en ze graag helpen onderzoeken hoe dan precies, aldus hun website.
MIES staat voor Maatschappij voor Innovatie van Economie en Samenleving.

Het eerste onderzoek richt zich op het onvoorwaardelijk basisinkomen.
Hieronder de afwegingen van MIES.

Een onvoorwaardelijk basisinkomen

Links en rechts zijn het er eigenlijk wel over eens dat de verzorgingsstaat dringend aan herziening toe is. Sinds kort wordt het onvoorwaardelijk basisinkomen weer steeds vaker genoemd als een interessant alternatief. Kort samengevat houdt dit in: iedere Nederlandse volwassene krijgt een vast bedrag uitgekeerd om van te leven, ongeacht woonsituatie, inkomen of bezit. In ruil worden alle bestaande uitkeringen, toeslagen, aftrekposten en heffingskortingen afgeschaft. Het basisinkomen wordt (in de gedachtenexperimenten, want het bestaat nog nergens ter wereld) soms gecombineerd met een vlaktaks, maar dat hoeft niet per se; de combinatie met een progressieve inkomstenbelasting met twee of meer schijven is ook goed denkbaar.

Hoewel dit idee voor velen utopisch en onbetaalbaar zal klinken, valt dat in sommige berekeningen reuze mee: de kosten zouden niet veel verschillen van die van het huidige stelsel van sociale zekerheid. Maar zijn die berekeningen niet te eenvoudig? De werkelijke risico’s liggen in wat er zal gebeuren nadat het basisinkomen is ingevoerd. Gaan mensen nog wel werken? Wat gebeurt er met de hoogte van de lonen? De huizenprijzen? Komt er geen enorme toestroom van buitenlanders naar zo’n luilekkerland?

Dat zijn vragen waar je heel lang over kunt filosoferen, maar waar berekeningen, modellen of simulaties geen antwoord op kunnen geven. We weten eenvoudig niet hoe mensen zullen reageren op zo’n fundamentele systeemwijziging. De experimenten die gedaan zijn met een onvoorwaardelijk basisinkomen laten zien dat er effecten zijn op het arbeidsaanbod, maar ook op studiekeuze, studieresultaten en gezondheid.

Die experimenten stammen allemaal uit Noord-Amerika, begin jaren zeventig van de vorige eeuw. (Hier nog een ‘toevallig experiment’ van iets recenter datum.) Onze samenleving is wezenlijk anders. Wij hebben bijvoorbeeld in ons huidige systeem al een veel grotere bestaanszekerheid.

Hoog tijd dus voor een eigentijds experiment. Of misschien wel meerdere.

Hoe moet zo’n experiment eruitzien?

Bij het ontwerpen van een experiment spelen altijd twee vragen. Achtereenvolgens:

  1. Welke vragen moet het experiment beantwoorden?
  2. Hoe moeten we het experiment dan vormgeven?

Bij het tweede onderdeel spelen, behalve de logica, ook wetten en praktische bezwaren een rol. Er zijn waarschijnlijk grenzen aan de rechtsongelijkheid die je in Nederland kunt creëren door een deel van de bevolking een ander stelsel van sociale zekerheid te bieden dan de rest, om maar iets te noemen. En sommige effecten zie je misschien pas na tientallen jaren. Of als je heel Nederland in het experiment betrekt.

MIES kiest ervoor om zich in eerste instantie te beperken tot de eerste vraag, in de hoop het aantal “ja, maar”-s tot een minimum te beperken. Ze trappen daarom de zoektocht af met een bijeenkomst om te inventariseren op welke vragen een experiment met een onvoorwaardelijk basisinkomen antwoord moet geven. Deze bijeenkomst vindt plaats op vrijdag 29 augustus, van 16.00 tot 18.00 uur in de Desdemona-tent op Noorderzon.

Voor wie?

Kort gezegd: voor iedereen die geïnteresseerd is.

Iets langer: voor iedereen die er mee in kan stemmen dat een onvoorwaardelijk basisinkomen een goed idee zou zijn als het zou kunnen werken. Voorstanders, tegenstanders en sceptici zijn allemaal welkom, als ze maar bereid zijn naar elkaar te luisteren en uit te leggen waarom ze denken wat ze denken. Het gaat er immers niet om elkaar te overtuigen, maar om op een rijtje te krijgen wat we te weten zouden willen komen. Wie denkt dat zij (hij) alles al weet, of het systeem al helemaal heeft uitgedacht op papier, kan beter thuisblijven.

En daarna?

Eind september wil MIES een tweede bijeenkomst houden. Deze wordt een stuk kleinschaliger en is op uitnodiging. Ze nodigen experts uit, die hopelijk een deel van de vragen al kunnen beantwoorden. En die hen ook kunnen helpen bij het nadenken over hoe ze een experiment vorm kunnen geven om de rest van de antwoorden te vinden. Ze denken aan wetenschappers, wethouders en ervaren professionals van bijvoorbeeld woningbouwverenigingen, sociale diensten en welzijnsinstellingen. Ken je iemand die daar beslist bij moet zijn? Ze staan heel erg open voor suggesties.

Vervolgens breekt de fase aan waarin ze een uitvoerbaar experiment proberen te definiëren. Dat betekent aan de ene kant iets slims in elkaar steken en aan de andere kant zorgen voor de uitvoeringsorganisatie. Hoe moeilijk dit is en hoe lang dit gaat duren kunnen we nu nog niet overzien.

En dan pas kan een experiment van start gaan. En kunnen ze gaan onderzoeken!

Bron: http://mieslab.nl/onderzoek-basisinkomen/

Tip: accepteer kortingen van de uitkering niet zonder meer

rechtBijgaand een kort stukje van Mr Klinkhamer van Legal2People

Klinkhamer geeft aan dat een client, die we mevrouw de Bruin noemen, uit Rotterdam Legal2People belde omdat zij advies over een opgelegde maatregel van de gemeente Rotterdam wilde.

Volgens de gemeente zou zij onvoldoende haar afspraken zijn nagekomen en een traject hebben geweigerd. Ze kreeg daarom eerst een verlaging van 30% en daarna van 100% op haar uitkering.

Mevrouw de Bruin was het hier niet mee eens. Ze deed haar best maar was vaak ziek en kon de afspraken dus niet allemaal nakomen.
De sociale dienst vond: “Ziekte overkomt je, verzuim is een keuze”. Een leus die wel vaker door de ambtenaren in Rotterdam wordt gebruikt. De gemeente was daarom van mening dat zij gekort diende te worden op haar uitkering.

Namens haar hebben de juristen van Legal2People bezwaar gemaakt tegen de opgelegde verlagingen van haar uitkering.

De kans dat mevrouw de Bruin alsnog gelijk krijgt is groot.

De rechtbank Rotterdam heeft onlangs in een uitspraak vastgesteld dat het beleid van de gemeente Rotterdam niet juist is. De gemeente had de gemeenteraad moeten laten mee beslissen in het beleid maar heeft dit niet gedaan. De maatregelen van de gemeente zijn daarom onterecht opgelegd.

LEGAL2PEOPLE: Geeft gratis advies voor mensen in de bijstand

Tel: 070 – 891 54 44
Legal2People@aol.nl
website:www.legal2people.nl